Leden van het PGT, zowel vaste vrijwilligers als studenten die aanhaken voor een conferentie, bidden op de conferenties met en voor studenten. Soms direct met een student die op hen afstapt tijdens een dienst, maar in de stillere momenten verstomt het gebed niet. Zo is door de conferentie heen eigenlijk constant gebed.
Met een ander bidden kan voor veel studenten best een beetje onwennig zijn. Volgens Tom zijn de conferenties wel de ideale plek om het gewoon eens te proberen. ‘Het is een kans, omdat je uitstapt: je bent op een ander plek, met andere mensen, maar je bent tegelijkertijd in veilige handen. God heeft het bidden gegeven en voor elkaar bidden is waardevol, bijvoorbeeld omdat je soms gewoon even de woorden niet kunt vinden.’
‘Ze komen persoonlijke verhalen delen en dan mag je voor ze bidden. Dat vind ik bijzonder en ook super leerzaam.’ Want als bidder ben je niet alleen op zoek om woorden te geven aan het verhaal van de studenten, je krijgt ook iets terug van God: ‘We willen luisterend bidden. Heeft God iets, een beeld, een lied, een tekst, een woord, etc.? Er mag wat stromen: levend water.’
‘Ik vergelijk het vaak met een regenpijp: er komt water naar beneden en wij (als PGT) mogen even zo’n regenpijp zijn.’ Het gaat daarbij helemaal niet om grootse beelden of veel bombarie. Het zijn vaak kleine, zinnen, net een passend lied dat de band speelt tijdens het gebed, of beelden – waardoor mensen zich gezien voelen. Zoals een student verwoordde: ‘Wauw, dus God ziet mij echt, want dit wist jij niet.’
Tom ziet daarin God aan het werk en gunt dit iedere student: ‘We lossen niet je problemen op, we zijn niet je psycholoog of je coach. Maar we verbinden wel jouw verhaal en het verhaal van God. Daar gebeurt iets bijzonders. We zien mensen met een grote lach, we zien mensen uitbarsten in tranen. Ze zijn niet klaar, maar het was wel goed: ze zijn gehoord en gezien. Dat gun ik ze, dat er een keer een kwartje valt dat God van je houdt, dat Hij betrokken is bij jou.’
